Calla's zijn niet lastig, ze hebben alleen duidelijke regels

Ik geef het eerlijk toe: mijn eerste calla's heb ik verdronken. Ik had gelezen dat ze uit een vochtig, tropisch deel van Zuid-Afrika komen, dus ik gaf water alsof het regenseizoen was. Binnen drie weken waren de knollen zacht en rook de pot muf. Sindsdien weet ik dat een calla vooral twee dingen vraagt: warmte en licht. Water komt pas als de plant zelf laat zien dat ze groeit.

Calla, of Zantedeschia zoals ze officieel heet, heeft in Nederland de naam lastig te zijn. Dat is onterecht. Wie de knol niet te diep zet, niet te vroeg buiten plant en in het najaar op tijd naar binnen haalt, krijgt jaar na jaar die elegante, opgerolde bloemen. De witte ken je van bruiloften en uitvaarten, maar er zijn ook diep paarse, zwartrode, gele en zalmroze soorten die in een border of op een terras net zo goed tot hun recht komen.

Oktober is de maand waarin de gekleurde knollen de grond uit gaan. Daarom begin ik bij het einde van het seizoen en werk ik terug naar het voorjaar.

Wat is een calla eigenlijk?

Het geslacht telt acht soorten, en bijna alles wat wij in de tuin zetten is een hybride daarvan. Calla's zijn vaste planten die uit knollen of wortelstokken groeien. Hier moet je onderscheid maken. De gekleurde hybriden zijn niet winterhard: die moeten in het najaar de grond uit, vorstvrij overwinteren en in het voorjaar terug de grond in. De witte, Zantedeschia aethiopica, is dat wel: ze verdraagt ongeveer tien graden vorst en overwintert in het milde Nederlandse kustklimaat gewoon buiten, mits ze beschut staat en je haar half november afdekt met een dikke laag stro of blad van zeker 20 cm. Ze heet niet voor niets moerasaronskelk: natte grond is voor háár geen probleem, ze staat in het wild langs slootkanten. Jonge planten zou ik het eerste jaar of twee nog wel binnenhalen.

Nu in oktober: rooien en overwinteren

Dit gaat over de gekleurde calla's; de witte laat ik onder een pak stro gewoon staan. Zodra de nachten koud worden en het blad geel kleurt, stop ik met water geven. De plant trekt dan zelf de energie terug in de knol. Vóór de eerste echte nachtvorst, aan de kust meestal pas eind oktober of in november, landinwaarts vaak eerder, steek ik de knollen op. Ik gebruik een riek en zet die ruim naast de plant, want de knol zit vaak breder dan je denkt.

Schud de grond eraf, knip het blad weg en laat de knollen een paar dagen drogen op een luchtige, vorstvrije plek. Daarna gaan ze bij mij in een kartonnen doos met wat droge potgrond, in de schuur. Vorstvrij en droog, meer hoeft het niet te zijn. Kijk in de winter af en toe of er geen zachte plekken zijn; die schraap je weg met een schoon mesje.

Calla's in pot hoef je niet eens uit te graven. Zet de pot na de eerste kou binnen op een koele plek en laat de grond drogen. In het voorjaar geef je de knol verse, voedzame grond en begint het opnieuw.

Planten in het voorjaar: stap voor stap

Calla's kunnen in potten en in de border, en in pot zelfs het hele jaar door binnen. Buiten plant je ze pas als de kans op nachtvorst voorbij is, dus eind april of in mei. Wil je eerder bloei, dan kun je de knollen in februari of maart voortrekken in een kas of op een lichte vensterbank. Maar ze mogen ook gewoon direct de grond in.

1. Graaf een plantgat van 7 tot 10 cm diep, zodat je losse grond onder de knol kunt houden.
2. Leg de knollen 20 tot 30 cm uit elkaar.
3. De groeipunt, het bobbelige deel, wijst naar boven.
4. Dek af met grond tot de knol een paar centimeter onder het oppervlak zit. Dieper begraven is de klassieke beginnersfout.
5. Geef een klein beetje water; de grond mag alleen licht vochtig zijn.
6. Knollen in pot zet je licht, bij 12 tot 18 graden.
7. Pas als de knol uitloopt, ga je weer water geven.

Dat laatste punt is waar het bij mij misging. Een knol zonder blad verdampt niets en kan het water nergens kwijt. Wachten dus, tot je de eerste groene punt ziet.

Bloei kun je verwachten van juli tot september.

Standplaats en grond

Calla's zijn verrassend veelzijdig: als kamerplant, in de kas, in de border of in een pot op het terras. Buiten willen ze licht, liefst volle zon. De grond moet voedzaam en goed doorlatend zijn. Op zware klei meng ik een flinke schep zand of compost door het plantgat, want natte voeten zijn de grootste vijand.

Er zit verschil tussen de kleuren. Witte calla's houden van een vochtige grond; de gekleurde soorten staan liever iets droger en mogen tussen twee waterbeurten wat opdrogen. Binnen als kamerplant geldt: geen directe zon in de vensterbank, maar een koelere plek in de kamer, dan houden de bloemen langer. Kies binnen bij voorkeur gekleurde soorten, want de droge lucht in huis is niets voor de vochtminnende witte.

Verzorging in de zomer

Veel vraagt een calla niet. Zodra de plant goed groeit, geef ik bij elke waterbeurt wat vloeibare voeding. Zodra de bloei begint, schakel ik terug naar één keer per twee weken. Witte calla's hebben meer water nodig dan de andere kleuren om goed te blijven.

Buiten moet je ze beschermen tegen slakken, die zijn dol op het jonge blad. Uitgebloeide bloemen en geel blad haal ik steeds weg; dat houdt de plant netjes en rekt de bloei.

Gaat een calla rotten, dan zijn er twee klassieke oorzaken. Vlak na het planten is het bijna altijd te veel water. Midden in het seizoen is het vaak een verkeerde voeding met te veel stikstof. Kies dus geen stikstofrijke mest, maar een voeding voor bloeiende planten.

Calla's vermeerderen

Calla's vermeerderen zich via zijknollen en via zaad. Zaad is in Nederland een moeizame weg, want het rijpt vaak niet af in een koele zomer. De grote knollen delen is ook lastig. Het makkelijkst is de kleine zijknolletjes af te snijden en die apart in potjes of in de border te zetten.

Calla als snijbloem

Bloemisten over de hele wereld gebruiken calla's in boeketten, en niet alleen omdat ze er zo elegant uitzien. Ze houden het in de vaas tot wel twee weken uit als je ze goed behandelt. Geef ze niet meer dan een paar centimeter water in de vaas en ververs dat vaak. Een scheutje citroensap of een lepel suiker in het water geeft de bloemen extra voeding.

Pluk de bloemen pas als ze helemaal open zijn, want dicht geplukt gaan ze niet meer open. Ik knip het witte stukje onderaan de steel eraf, dan blijven ze langer mooi. En houd in gedachten dat de hele plant giftig is, dus uit de buurt van kinderen en huisdieren.

Wat plant je in de lege plek?

De plek waar de calla's stonden ligt nu tot mei leeg, en dat is zonde. Ik zet er in oktober voorjaarsbollen tussen: narcissen, krokussen en blauwe druifjes bloeien en sterven alweer af tegen de tijd dat de calla's de grond in gaan. Zo heeft dat stukje border twee seizoenen in plaats van één.

Dit is de combinatie die ik daar elk jaar neerleg, van vroeg naar laat. Alle drie zijn ze klaar ruim voordat de callaknollen weer de grond in gaan.

Krokus 'Whitewell Purple'

Een botanische krokus die tot de allervroegste voorjaarsboden hoort, met intens violette bloemen die naar het hart lichter kleuren en goudoranje meeldraden. Met tien tot vijftien centimeter blijft ze laag en ze zaait zich in de loop der jaren uit tot dichte groepen.

📏 10–15 cm · 🌷 februari en maart

Bekijk 'Whitewell Purple' →

Muscari 'Armeniacum'

Dichte trossen helderblauwe bloempjes, elk afgewerkt met een fijn wit randje, en met een subtiele zoete geur. Deze blauwe druifjes breiden zich jaar na jaar uit via zijbollen en zelfuitzaai.

☀️ volle zon of lichte schaduw

Bekijk 'Armeniacum' →

Narcissus 'Dutch Master'

De klassieke gele trompetnarcis, met bloemen tot 11 cm doorsnee en een breed uitstaande, gekartelde trompet in stralend goudgeel. Op stevige stelen van 40 tot 45 cm, even goed in de border als in een pot of in de vaas.

📏 40–45 cm · 🌷 maart en april

Bekijk 'Dutch Master' →

Een calla is geen moeilijke plant, ze is alleen een plant met duidelijke regels. Niet te diep, niet te vroeg, niet te nat, en in oktober op tijd naar binnen. Houd je je daaraan, dan komt ze elk jaar terug met bloemen waar bezoek in de tuin bij blijft staan.

Bekijk het hele assortiment →

Assortiment en beschikbaarheid kunnen veranderen.